شرط خواندن این مطلب فرستادن فاتحه و صلوات به روح شهدا و امام امت
داشتم مجله امتداد این ماه را می خوندم از شهید مهدی و حمید باکری نوشته بودند خیلی جالب بود به همین خاطر گذاشتم توی وبلاگ تا شما هم بخونید و فاتحه ای نثار روح پاک و مطهر شهیدان انقلاب و جنگ تحمیلی بفرستید.
مهدی باکری به ساعتش نگاه کرد. سه ساعت از قرارش با حمید(برادرش) می گذشت اما هنوز او نیامده بود. دلش شور می زد. دعا میکرد که حمید گیر ماموران مرزی نیافتاده باشد. آخرین نامه ای را که حمید از طریق یکی از دوستانش فرستاده بود در آورد و دوباره خواند:
مهدی جان سلام .حالت چطوره؟ از آخرین دیدارمان یک ماه میگذرد. حال من خوبه و شرمنده تو هستم. تو با آنکه خدمت نظام وظیفه ات را انجام می دهی. اما خرج تحصیل مرا می دهی آن هم در یک کشور خارجی! من در شهر آخن آلمان تحصیل میکنم.
مهدی جان ! حالا که شعله های انقلاب آتش به خرمن رژیم پوک شاهنشاهی زده دیگر طاقت ماندن در اینجا را ندارم. این بار که به سوریه می آیم با توشه ای مهم قاچاقی به ایران باز می گردم. موعد دیدار ما صبح روز هیجدهم آذر ماه در همان محل جایی که می دانی!
قربانت برادرت حمید باکری
مهدی سیاهی کسی را دید که از دور می امد. از تپه سرازیر شد. دوید . حمید عرق ریزان با دو کوله بزرگ بر دوش می امد. به هم رسیدند. حمید کوله ها را بر زمین گذاشت و همان جا از خستگی بر زمین نشست. مهدی بغلش کرد و شانه هایش را مالید و پرسید: چی شده حمید، زهوارت در رفته؟!
حمید که نفس نفس می زد به خنده افتاد و گفت : شانس آوردم ، کم مانده بود گیر ساواکی ها بیفتم.
- چی ، ساواکی ها؟
-آره . بیا تا در راه برایت تعریف کنم.
حمید بلاند شد. مهدی یکی از کوله ها را برداشت. از سنگینی کوله، بدنش تاب برداشت. به طرف قاطر کرایه ای که مهدی آورده بود رفتند و کوله ها را روی قاطر سوار کردند. بعد حمید گفت: از سوریه که اتوبوس شدم، چشمم به یک مرد جوان لاغر و چشم درشت افتاد که بهم خیره شده بود. یکریز مرا می پایید. اول توجهی بهش نکردم؛ اما نزدیکی مرز ایران دیدم این طور نمی شود. راستش کمی ترسیدم. فکری شدم که نکند ساواکی باشد. نزدیک مرز اتوبوس جلوی یک رستوران ترمز کردو منم آهسته بار و بندیلم را برداشتم و دور از چشم دیگران زدم به چاک و تا اینجا یک نفس آمدم.
- حالا ببینم بارت چی هست که اینقدر سنگینه؟
- سلاح و مهمات!
- خیلی خوب شد. با اینها می توانیم حسابی جلوی ساواکی ها در بیاییم. حمید روی قاطر پرید. مهدی افسار قاطر را کشید و به سمت روستا راهی شدند.
--------------------------------------
حالا زمان جنگ تحمیلی است.
-------------------------------------
حمید گفت: آخر من بروم جلسه چه بگویم؟
مهدی خندید و گفت: باز شروع شد.گفتم که قراره فرماندهان لشکرهای سپاه و ارتش دور هم جمع بشوند و برای عملیات آینده برنامه ریزی کنند. ناسلامتی تو معاون من هستی. باید جور مرا بکشی. نگران نباش . رئیس جلسه برادر همت ، فرمانده لشکر محمد رسول الله(ص) است. با او هم آشنا می شوی.
حمید لبخندزنان گفت: باشد. بزرگ تری گفته اند و کوچکتری!
مهدی، حمید را هل داد بیرون . حمید سوار موتور تریل شد. و به سوی قرارگاه رفت.
حمید بیشتر فرماندهان را می شناخت. در گوشه ای پیش حسین خرازی نشست و گفت: حاج حسین! پس این حاج همت کجاست؟
حاجح همت: هرجا باشد الان سر و کله اش پیدا می شود.
در اتاق به صدا در آمد و همت وارد اتاق جلسه شد. همه بلاند شدند. همت با فرماندهان دست داد و احوالپرسی کرد. چشمان حمید با دیدن او از تعجب گرد شد. همت به حمید رسید. چشمش به حمید که افتاد ، اول کمی نگاهش کرد، بعد او هم مات و مبهوت بر جا ماند. هر دو چند لحظه ای به هم خیره ماندند؛ بعد لبانشان کش آمد و همدیگر را بغل کردند. خرازی پرسید: چی شد آقا حمید، تو که حاج همت را نمی شناختی؟
حمید خندید و جواب نداد. آخر جلسه بود که مهدی رسید و سلام کرد و کنار حمید نشست. اما دید که حمید و همت هر چند لحظه به هم نگاه می کنندو زیر بُلکی می خندند. تعجب کرد. نمی دانست آن دو به چه می خندند.
جلسه تمام شد. همت به سوی حمید و مهدی آمد. مهدی پرسید: شما دو نفر به چی می خندیدی؟
حمید حنده کنان گفت: آقا کهدی، ماجرای امدنم از ترکیه به ایران یادت هست؟ همان موقع را که گفتم یک ساواکی تعقیب ام می کرد؟
مهدی چینی به پیشانی انداخت و بعد از لحظه ای گفت: آهان، یادم امد... خب منظور؟
حمید دست به شانه همت گذاشت و گفت : آن ساواکی، ایشان بودند!
مهدی جا خورد. همت خندید و گفت: اتفاقا من هم خیال می کردم شما ساواکی هستید و دارید مرا تعقیب می کنید. به خاطر همین، از رستوران نزدیک مرز، پیاده به طرف مرز ایران فرار کردم!
مهدی خندید و گفت: بنده های خدا، الکی الکی کلی پیاده راه رفتید. اما خودمانیم. قیافه هر دویتان به ساواکی ها می خورد!
خنده آنها فضای قرارگاه کربلا را پر کرد.
روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد |
